Шарҳи Ректори Донишкадаи исломии Тоҷикистон ба номи Имоми Аъзам - Аҳтамзода А.А. "Масъалаи Ваҳдат ва ҳифзи марзу бум" - маънавиёт ва таълимоти дини мубини ислом

Таърихи башарият кам ёд дорад, ки миллате аз вартаи хунбори бародаркушӣ ва парокандагӣ бо чунин иродаи шикастнопазир ва хиради азалӣ берун омада, мафҳуми «Ваҳдат»-ро на дар рӯи коғаз, балки дар қалбу шуури ҳар як шаҳрвандаш ҳаккокӣ карда бошад. Дар ин масири сарнавиштсоз ва наҷоти давлат аз нестӣ, нақши меъмори сулҳи тоҷикон — Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун падидаи беназири таърихӣ баръало ва мондагор аст. Маҳз ҷасорати бемисл, сиёсати инсондӯстона ва гузаштҳои бузурги ин чеҳраи таърихӣ тавонист оташи ҷангро хомӯш сохта, мардуми парокандаро гирди як парчам сарҷамъ оварад. Бо дарки амиқи ҳамин рисолати муқаддас, дар сафи Қӯшунҳои дохилии Вазорати корҳои дохилӣ таҷлили Рӯзи Ваҳдати миллӣ бо шукӯҳу шаҳомат ва муҳтавои фарогир баргузор гардид.

Аз 20-ум то 27-уми июни соли 2026, фазои тамоми ҷузъу томҳои Қӯшунҳои дохилиро як ҳаракати бузурги фарҳангиву ватандӯстона фаро гирифт. Таҳти унвони «Ҳафтаи Ваҳдат», ин ҳафт рӯз на танҳо бо чорабиниҳои маъмулӣ, балки бо як силсила барномаҳои амиқи зеҳнӣ ҷараён ёфт.

Дар ин рӯзҳо, майдонҳои сафороӣ ва синфхонаҳои қисмҳои ҳарбӣ ба мактаби воқеии худшиносӣ табдил ёфтанд.

Сарбозону афсарон дар «Дарсҳои шуҷоат» саҳифаҳои сангини солҳои 90-умро дубора варақ заданд, то бидонанд, ки неъмати имрӯзаи оромӣ чӣ қимате дорад. Мусобиқаҳои ҳарбӣ-варзишӣ ва озмунҳои маърифатӣ таҳти шиори «Дар иттиҳод — қудрат аст!» баргузор шуда, руҳияи бародариву ҳамбастагиро миёни хизматчиёни ҳарбӣ ба таври бесобиқа тақвият бахшиданд. Ин ҳафта собит намуд, ки сарбози тоҷик пеш аз он ки силоҳ ба даст гирад, бояд бо силоҳи маърифат ва ифтихори миллӣ мусаллаҳ бошад.

Баъд аз як ҳафтаи пурбор ва саршор аз чорабиниҳои ватандӯстона, ниҳоят ин силсилаи маърифатӣ ба нуқтаи меҳварии худ расид. Рӯзи 27-уми июн, дар айёме, ки тамоми кишвар набзи Ваҳдатро бо шукрона эҳсос мекунад, маҷлисгоҳи муҳташами қисми ҳарбии 3502 шоҳиди тантанаҳои хотирмоне ҳамоиш таҳти унвони «Ваҳдати миллӣ — пояи устувори давлат» гардид. Дар ин маҳфили сатҳи баланд ҳайати фармондеҳӣ, афсарону сарбозон ва чеҳраҳои шинохтаву сарнавиштсози ҷомеа ширкат варзиданд.

Пеш аз он ки риштаи сухан ба меҳмонони фахрӣ дода шавад, Фармондеҳи Қӯшунҳои дохилӣ, генерал-майор Рауфзода Сӯҳроб Орзу бо суханронии ифтитоҳӣ ва бисёр таъсирбахш баромад намуд. Фармондеҳ, ки худ шоҳиди бевоситаи он рӯзҳои даҳшатноки бародаркушӣ ва марҳилаҳои душвори наҷоти давлат буд, бо ёдоварии хотираҳои талхи гузашта ва рӯзгори сангини мардум, ҳозиринро ба дарки амиқи қимати сулҳ даъват кард. Ӯ бо такя ба таҷрибаи зиндаи худ таъкид дошт, ки Ваҳдати миллӣ тасодуф нест, балки самараи ҷоннисориҳо ва заҳматҳои шабонарӯзии Пешвои миллат буда, имрӯз ҳар як хизматчии ҳарбӣ вазифадор аст, ки ин дастоварди муқаддасро чун гавҳарак ҳифз намояд.

Дар идома, суханрониҳои меҳмонони фахрӣ фазои толорро боз ҳам муассиртар гардониданд:

Генерал-майори мустаъфӣ Саидшарифов Аҳтамшо Носиршоевич бо эҳсоси баланди ватандорӣ таъкид дошт: «Ваҳдати мо мӯъҷизаест, ки бо заҳмати Роҳбари давлат ба даст омад. Аммо ин мӯъҷиза ба таври худкор устувор намемонад. Шумо — афсарону сарбозони Қӯшунҳои дохилӣ, сипари зиндаи ин давлатед ва устувории қадамҳои шумо дар майдони сафороӣ кафили суботи кишвар аст.»

Раиси ташкилоти ҷамъиятии «Маъюбони ҷанг дар Афғонистон» Мирзоев Ҳикматулло Мирзоевич, ки даҳшати ҷангро берун аз марзҳо бо чашми худ дидааст, қайд намуд: «Кишварҳое ҳастанд, ки даҳсолаҳост орзуи як рӯзи бесадои тирро доранд. Бо талошҳои Пешвои миллат мо тавонистем оташи кинаро хомӯш кунем. Ба қадри ин биҳишти амн бирасед, зеро ҷанг ба ҷуз вайрона меросе надорад.»

Ректори Донишкадаи исломии Тоҷикистон ба номи Имоми Аъзам — Аҳтамзода Абдуалим Аҳтам масъалаи Ваҳдат ва ҳифзи марзу бумро аз зовияи маънавиёт ва таълимоти дини мубини ислом шарҳ дода, баёни андеша намуд. Номбурда бо овардани далелҳо аз оёти Қуръони Карим ва ҳадисҳои набавӣ таъкид дошт: «Дар таълимоти динӣ ва арзишҳои ахлоқӣ, сулҳ ва сарҷамъӣ фаризаи илоҳӣ дониста мешавад. Худованди мутаол дар сураи «Оли Имрон» таъкид месозад: «Ва ҳамагӣ ба ресмони Худо чанг занед ва пароканда машавед!». Ин ояти муборака дақиқан моҳият ва фалсафаи Ваҳдати миллии моро таҷассум намуда, ҳушдор медиҳад, ки эътиқоди пок ҳаргиз бо ифротгароӣ ва тафриқаандозӣ созгор нест. Ҳамзамон, дар ислом ҳифзи Ватан ва муҳофизати марзу бум аз ҷумлаи ибодатҳои бузургтарин ва амалҳои муқаддас ба шумор меравад. Паёмбари гиромӣ (с) дар як ҳадиси шариф мефармоянд: «Ду чашмро оташи дӯзах нахоҳад сӯзонд: чашме, ки аз хавфи Худо бигиряд ва чашме, ки дар роҳи ҳифзи Ватан ва амнияти мардум шабзиндадорӣ кунад (яъне посбонӣ диҳад)». Маҳз аз ҳамин хотир, мартаба ва мақоми шумо — хизматчиёни ҳарбӣ, ки сипари амнияти кишваред, дар назди Парвардигор ва ҷомеа бениҳоят баланд аст. Фаромӯш накунед, ки дӯст доштани Ватан аз гӯшаи имон аст ва хизмати содиқонаи шумо таҷассуми олии инсондӯстӣ ва қарзи муқаддаси имонӣ мебошад.»

Роҳбари Дастгоҳи Иттифоқи ҷавонони Тоҷикистон Турсунзода Раҷабалӣ бо муроҷиат ба насли ояндасози кишвар — сарбозони ҷавон, масъалаи ворисияти Ваҳдатро дар маркази таваҷҷуҳ қарор дод. Ӯ бо руҳияи баланд ва илҳомбахш иброз дошт: «Сулҳу суботе, ки бо талошҳои ҷоннисоронаи Пешвои миллат ба даст омадааст, имрӯз ба дасти мову шумо — насли ҷавон амонат аст. Ваҳдати миллӣ барои ҷавонони тоҷик танҳо як мероси таърихӣ нест, балки қутбнамои зиндагӣ ва масъулияти азимест дар назди фардои давлатдорӣ. Шумо, афсарону сарбозони ҷасур, қувваи бузурги созанда ва набзи зиндаи Истиқлолият ҳастед ва ҳар як амали содиқонаи шумо кафили он аст, ки ин парчами сулҳ то абад парафшон бимонад.»

Ҳамоиш бо як лаҳзаи ниҳоят хотирмон ва ифтихорӣ ба анҷом расид. Аз ҷониби Фармондеҳи Қӯшунҳои дохилӣ, барои заҳматҳои шабонарӯзӣ, садоқат ба Ватан ва саҳми арзанда дар ҳифзи суботи ҷомеа, меҳмонони фахрии даъватшуда ва як қатор собиқадорони фидокор бо Медалҳои ҷашнӣ ва Ифтихорномаҳо қадрдонӣ карда шуданд.

Ин лаҳзаи тақдими мукофотҳо рамзи интиқоли парчами шуҷоат аз насли дирӯз ба насли имрӯз буд. Ҳузури собиқадорони соҳибтаҷриба дар баробари сарбозони ҷавон бори дигар собит сохт, ки роҳи интихобкардаи Пешвои миллат устувор аст ва то даме, ки пайванди наслҳо ва сипари ҳомиёни Ватан мустаҳкам аст, сулҳу Ваҳдати Тоҷикистон ҷовидона боқӣ хоҳад монд.