Тоҷикистон, ки таърихи пуразобу рангинеро аз сар гузаронидааст, дар се даҳсолаи ахир таҳти роҳбарии хирадмандонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, ба як кишвари устувор, рӯ ба инкишоф ва таъсиргузор дар минтақа табдил ёфтааст. Нақши ин шахсияти барҷаста дар таҳкими сулҳу ваҳдат, рушди иқтисодӣ ва таъмини суботи минтақавӣ, бешубҳа, калон ва ҳалкунанда мебошад.

     Эмомалӣ Раҳмон, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллати тоҷикон, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон дар тӯли фаъолияти пурсамари худ ба масъалаҳои дини ислом ва мусулмонон таваҷҷуҳи хосса зоҳир намуда, дар таҳкими арзишҳои он, ҳифзи ҳуқуқи пайравонаш ва муттаҳидсозии уммати исломӣ дар арсаи байналмилалӣ саҳми арзишманде гузоштааст. Ин мақола ба баррасии хизматҳои ӯ дар ин самт, инчунин иштироки фаъолонаш дар конфронсу анҷуманҳои мусулмонони ҷаҳон бахшида мешавад.

         Таъмини сулҳ ва Ваҳдати миллӣ – Асоси субот

      Баъд аз пошхӯрии Иттиҳоди Шӯравӣ, Тоҷикистон ба доми ҷанги шаҳрвандӣ афтод, ки таҳдиди аз байн бурдани давлати навро дошт. Маҳз дар ҳамин давраи ҳассос ва фоҷиавӣ, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба арсаи сиёсат қадам ниҳода, бо азму иродаи қавӣ ва сиёсати “дарҳои кушода” тавонист, ҷанги таҳмилии панҷсоларо хотима бахшад ва заминаи Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллиро (27 июни соли 1997) фароҳам оварад. Ин қадами таърихӣ на танҳо Тоҷикистонро аз парокандагӣ наҷот дод, балки нишон дод, ки ҳалли низоъҳои дохилӣ тавассути гуфтушунид ва мусолиҳа имконпазир аст.

     Натиҷаи муваффақонаи раванди сулҳи тоҷикон, ки аз ҷониби ҷомеаи ҷаҳонӣ ҳамчун намунаи беҳтарин эътироф шудааст, ба як дастури амалӣ барои кишварҳое табдил ёфт, ки бо мушкилоти шабеҳ рӯбарӯ ҳастанд. Пешвои миллат бо талошҳои пайвастаи худ, ваҳдати миллӣ-ро ҳамчун арзиши олӣ ва кафолати суботи давлат муаррифӣ намуд. Ин сулҳи пойдор дар дохили Тоҷикистон, бешубҳа, ба суботи тамоми минтақаи Осиёи Марказӣ мусоидат кардааст, зеро Тоҷикистонро аз як манбаи эҳтимолии таҳдид ба як шарики боэътимод табдил дод.

        Рушди Иқтисодӣ ва Тағйироти Бунёдӣ

     Пешвои миллат дар баробари барқарор кардани сулҳ, таваҷҷуҳи асосиро ба рушди иқтисодӣ ва бунёди инфрасохтори миллӣ равона намуд. Тоҷикистон, ки дар натиҷаи ҷанг хароб гашта буд, ба татбиқи се ҳадафи стратегӣ – амнияти озуқаворӣ, раҳоӣ аз бунбасти коммуникатсионӣ ва таъмини истиқлолияти энергетикӣ – оғоз кард.

    Бунёди нерӯгоҳҳои бузурги барқи обӣ, бахусус Нерӯгоҳи барқи обии “Роғун”, на танҳо истиқлолияти энергетикии кишварро таъмин мекунад, балки иқтидори азими гидроэнергетикии Тоҷикистонро ҳамчун як манбаи неруи сабз барои минтақа муаррифӣ менамояд. Ҳамин тариқ, Пешвои миллат Тоҷикистонро аз як вобаста тадриҷан ба як таъминкунандаи эҳтимолии энергия табдил медиҳад, ки барои рушди иқтисодиёти ҳамсоякишварҳо муҳим аст.

     Илова бар ин, бунёди нақбҳо ва роҳҳои нави байналмилалӣ, аз қабили нақби “Истиқлол” ва “Озодӣ”, бунбасти коммуникатсионии кишварро коҳиш дод ва Тоҷикистонро ба як пайвандгари боэътимод дар роҳҳои тиҷоратии минтақавӣ табдил дод. Ин иқдомот на танҳо гардиши молҳо ва сармояро дар дохили кишвар осон карданд, балки равобити иқтисодии минтақавиро таҳким бахшиданд.

        Ташаббусҳои Глобалӣ ва Ҳалли Масоили Минтақавӣ

      Нақши Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар арсаи байналмилалӣ аз сиёсати дохилӣ камтар муҳим нест. Ташаббусҳои сершумори ӯ дар мавриди ҳалли мушкилоти об ва муҳити зист дар сатҳи ҷаҳонӣ ва минтақавӣ Тоҷикистонро ба як пешвои эътирофшуда дар ин самт табдил додаанд. Эълон шудани солҳои байналмилалии об аз ҷониби СММ бо пешниҳоди Тоҷикистон, аз қабили “Соли байналмилалии оби тоза, 2003” ва “Даҳсолаи байналмилалии амал «Об барои рушди устувор, 2018–2028»”, нақши фаъоли Тоҷикистонро дар ҳалли мушкилоти оби минтақа ва ҷаҳон тасдиқ мекунад.

         Дар масъалаи амнияти минтақавӣ, Пешвои миллат ҳамеша мавқеи қатъӣ дошта, ба таҳдидҳои глобалӣ, аз ҷумла терроризм, экстремизм ва қочоқи маводи мухаддир, таваҷҷуҳи хосса зоҳир намудааст. Ҳаммарз будани Тоҷикистон бо Афғонистон ба талошҳои Эмомалӣ Раҳмон дар масъалаи ҳифзи сарҳадоти давлатӣ ва таҳкими ҳамкориҳои минтақавӣ барои мубориза бо ин хатарҳо аҳамияти дучанд бахшидааст. Мавқеи устувори ӯ дар масъалаи амнияти марзӣ ва мубориза бо гурӯҳҳои ифротӣ ба таъмини суботи тамоми Осиёи Марказӣ мусоидат мекунад.

Устоди Донишкадаи исломии Тоҷикистон ба номи Имоми Аъзам Абуҳанифа Нуъмон ибни Собит, Шоҳзода А.